Γάζα

Αναχωρώ απ' τη χαμένη μου πατρίδα 

Ή Ναζαρέτ, θαρρώ, τή λέγανε ή Γάζα

Μάνα θαμμένη κάτω από τη λήθη 

Που η οιμωγή της ανατέλλει από τα μπάζα 

Αυτή 'ναι η πόλη μου, γυναίκα πεθαμένη

Και τής μετράτε το κουφάρι 

σε καράτια 

Μοιάζει με νύφη απ'τον καιρό σαβανωμένη

Που απλώνουν πάνω της οι εμπόροι την πραμάτεια 

Είναι το κλάμα των σφαγμένων των νηπίων

Που σαν το λίβα επιστρέφει κι εκδικείται

Ένα αποτύπωμα στο τείχος των δακρύων

Κρύβεται και ποτέ δε θα τη βρείτε

Ασφυκτιά κάτω απ'τις λαξεμένες πέτρες 

Απ' τους σωρούς των γκρεμισμένων σας κτιρίων  

Και οικοδομεί ξανά τους ψεύτικους βωμούς σας

Άθλιος θύτης των ζωών σας των αθλίων

Παρατηρεί την αφελή σας λοταρία 

Που βάζει κλήρο στα ιμάτια της φτώχειας 

Για να μοιράσει την ανόητή σας μοίρα 

Έξω απ' τα κάστρα Καρχηδόνας κι Αντιόχειας 

Απελπισμένος θα αναληφθώ στα νέφη 

Με μία τύψη κρεμασμένη στο λαιμό μου 

Ας περισσέψει ένα συχώριο και για μένα

Ήλιος σαν δει τον άκαρπο θυμό μου