Γάζα

Αναχωρώ απ' τη χαμένη μου πατρίδα 

Θαρρώ τή λέγαν Ναζαρέτ,  ή μήπως Γάζα;

Μάνα θαμμένη κάτω από τη λήθη 

Μια οιμωγή που ανατέλλει μες τα μπάζα 

Νάτη η πόλη μου, γυναίκα πεθαμένη

Και τής μετράτε το κουφάρι 

σε καράτια 

Μοιάζει με νύφη απ'τον καιρό σαβανωμένη

Που απλώνουν πάνω της οι εμπόροι την πραμάτεια 

Ασφυκτιά κάτω απ'τις λαξεμένες πέτρες 

Απ' τους σωρούς των γκρεμισμένων σας κτιρίων  

Και χτίζει πάλι τους ανόσιους βωμούς σας

Άθλιος θύτης των ζωών σας των αθλίων

Παρατηρεί την αφελή σας λοταρία 

Που βάζει κλήρο στα ιμάτια της φτώχειας 

Για να μοιράσει την ανόητή σας μοίρα 

Έξω απ' τα κάστρα Καρχηδόνας κι Αντιόχειας 

Είναι το κλάμα των σφαγμένων των νηπίων

Που σαν το λίβα επιστρέφει κι εκδικείται

Ένα αποτύπωμα στο τείχος των δακρύων

Κρύβεται και ποτέ δε θα τη βρείτε

Απελπισμένος θα αναληφθώ στα νέφη 

Μ'αυτήν την τύψη κρεμασμένη στο λαιμό μου 

Ας περισσέψει ένα συχώριο και για μένα

Ήλιος σαν δει τον άκαρπο θυμό μου