Ελένη

Σβήνουν τα φώτα στη γιορτή που τελειώνει 

Καίνε ακόμα στην πλατεία οι φωτιές 

Κλείνεις την πόρτα και ο θόρυβος μερώνει 

Κι είσαι σα να σε δέσαν με τριχιές 

Άκου στο δρόμο η ζωή πώς ανασαίνει

Έλα κοντά μου, μην αργείς Ελένη

Θολή και άρρωστη, μια εικόνα γραφική 

Η πόλη σα πολύχρωμο μπορντέλο

Τις νύχτες που περνάς στο αποκεί  

Κι η μοναξιά σου μια τρελή του Πιραντέλλο

Άκου στο δρόμο η ζωή πώς ανασαίνει

Λυσ' τα μαλλιά σου και μην κλαις Ελένη 

Ανοίγει ο φόβος σου στο στόμα μια πληγή 

Κι από τα χείλη βγαίνουνε της Βαβέλ τα δώρα 

Πώς να στεριώσεις το μυαλό σου στο χαρτί; 

Δε μάς λυπάται ο κόσμος για να αλλάξει τώρα 

Άκου στο δρόμο η ζωή πώς ανασαίνει

Κλείσε τα μάτια, μη μιλάς Ελένη

Μέσ' το κεφάλι σου άγρια πέφτει μια βροχή 

Αυλάκια οινόπνευμα το αίμα σου νοθεύουν

Σαλεύει αμέσως το σκοτάδι απ' το κερί 

Και στο μπερντέ δυο σώματα παλεύουν 

Άκου στο δρόμο η ζωή πώς ανασαίνει

Εδώ είναι η Τροία και η Σπάρτη σου Ελένη