Η Μνήμη

Ήταν η μνήμη σου

Πεύκο θασίτικο

Γερό πριν γίνει σκαρί 

Αφρός στα πέλαγα 

Βότσαλο κάτασπρο

Και φουσκωμένο πανί

Τραχιά τα χρόνια σου

Βράχια απόκρημνα

Μισοσβησμένοι χρησμοί 

Κλωστή στα δάχτυλα 

Στάχυ που κάρπιζε

Κι έθρεφε τ'άγριο πουλί 

Βαθύς ο πόνος σου

Σταυρός κι αγίασμα 

Και γινωμένο κρασί 

Γιορτή κι απόδειπνο

Στο κλεφτοφάναρο

Και ζυμωμένο ψωμί 

Ήταν τα λόγια σου 

Βόλια που σφύριζαν

Πίσω απ του χρόνου τ'αφτί 

Πάνω στην άψη σου

Μορφές που λύγιζαν

Μεγάλη Σαρακοστή 

Τώρα στο μπόι σου

Καγκελοφράγματα

Και καρφωμένα γιατί 

Πόρτες που κλείσανε 

Σκουριά ροκάνισε

Το κρεμασμένο κλειδί 

Έγιν' η μνήμη σου

Χώμα που δίψασε

Και στερεμένη πηγή 

Χωράφι αθέριστο

Βοριάς που κόπασε 

Στου μύλου τη φτερωτή 

Πάνω στις πέτρες σου

Γυμνές οι φτέρνες μας

Χάνουν τα βήματα

Λάβα περπάτησες

Το δέρμα σου άλλαξες 

Πάνω απ'τα ρήγματα