Χλωμή γυναίκα

  

Θα 'ρθώ να βρω την ιερή σου ζάλη 

Στη ρίζα του τρεμάμενου κορμιού σου

Και στου φιλιού σου την υγρή αιθάλη

Χλωμή γυναίκα, τ' άστρα του ουρανού σου

Με κούρασαν του κόσμου τα λιμάνια 

Το κρύο και τα κόκκινα τα φώτα 

Στη χώρα με τα βυσσινιά γεράνια

Θα μείνω και δε στρέφω σ' άλλη ρότα

Στο χάρτινο τοπίο της Ναγκόγια 

Τα πρόσωπα δε μάθαν να γελάνε

Γλυκό αψέντι κέρνα με και σόγια 

Ν' ακούω τα καράβια να  σφυράνε

Ο ήλιος πιο μεγάλος θ' ανατέλλει 

Θα μού μιλάς τις άγνωστές σου λέξεις 

Με χείλη, δύο σταγόνες άγριο μέλι 

Τάξε μου πως εσύ θα με διαλέξεις 

Γυναίκα, πορσελάνη της βιτρίνας

Μαζί σου θα μπορέσω να ξεχάσω 

Τα βράδια και τους δρόμους της Αθήνας 

Κι όσα δεν πρόφτασα μαζί της να χορτάσω