Η ΠΕΡΣΕΦΟΝΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Φορώ στο στήθος μου σταυρό  

Τα χέρια μου στον ουρανό 

Και του φιδιού πουκάμισο

Τα πόδια μου στην άβυσσο

Ήτανε δίσεκτη χρονιά 

Που έκοψα από τη ροδιά

Τον έρωτα που ράγισε 

Και το σκυλί με γαύγισε

Μαζεύω στάλες τη δροσιά 

Λιβάνι μες τη ρεματιά 

Αχνίζω και σκορπίζομαι

Και στο φιλί βαφτίζομαι

Όλη τη νύχτα ξαγρυπνώ

Τα μεσημέρια ξεψυχώ

Νερό με πνίγει τ' άδικο 

Στον κόσμο τον κατάδικο

Δεν τις φοβάμαι τις φωτιές 

Και των ανθρώπων τις γητειές

Οι αγάπες με χρυσώνουνε

Αλλά δε με στοιχειώνουνε

Και με των δέντρων τις φωνές

Ουρλιάζω μες τις αστραπές 

Κρατήστε τα μαλάματα

Εγώ ήρθα για τα θαύματα 

Φίλα με προτού χαθώ 

Σα μολύβι πριν χυθώ

Στου χειμώνα τις πληγές

Στα σκοτάδια, στις σιωπές

Σ' αγαπούσα πριν σε βρω

Κι αν ρωτήσεις δε θα πω

Ποιος με κλέβει στις σκιές 

Μες στις φοβερές σπηλιές