Μες στη νύχτα σου

Μόνη κι απόψε μες τη νύχτα  σου κοιμάσαι 

Κι όλα του ύπνου τα παράξενα τα πλάσματα 

Σε κυνηγούν και το πρωί δεν τα θυμάσαι 

Έξοδο ψάχνεις και σού κλείνουν τα περάσματα 

Άλλαξε φλούδα το φτωχό κορμί σου

Πάνω στο σχήμα το παλιό σου και ραγίζει 

Ξένη χροιά, βραχνή, στριγγλίζει στη φωνή σου

Κομμάτια κρύσταλλα, ξανά σε θρυμματίζει

Απλώνει ο δρόμος σαν το παγωμένο φίδι 

Ίδιο φεγγάρι χρόνια δέκα στο μπαλκόνι 

Στο ράδιο κλαίει ένα παλιό του Καζαντζίδη 

Ξαπλώνει δίπλα σου, σαν μάνα σε μαλώνει 

Παλιές αγάπες, ξεχασμένες ψυχοκόρες 

Γριές, στριμμένες, γαντζωμένες σ' άδεια μήτρα  

Ψέμα το ψέμα σού γεμίζουνε τις ώρες 

Σού κουβαλάνε και τη λύπη προξενήτρα 

Σήκω απ' το κρεβάτι γρήγορα, τώρα που προλαβαίνεις 

Ο χρόνος γίγαντας κι εσύ όλο μικραίνεις

Έλα, κι ο πόνος είναι τούτης της ζωής κι όχι μιας άλλης 

Το ρούχο σου το καθαρό να ξαναβάλεις