ΕΓΚΛΕΙΣΜΟΣ

Χτίστηκες μέσα σε κουκούλι από πέτρα 

Άτυχη πόλη αμπαρώθηκες σε κάστρα 

Στίφη οι εχθροί παραφυλάνε έξω απ' τα τείχη 

Ούτι κι αηδόνι που βουβαίνεσαι με τ' άστρα! 

Σού' χουν διαβάσει αφορισμούς από την κούνια 

Πώς να γητέψεις τους καιρούς και τις κατάρες; 

Είχες και μάνα και γιαγιά να σ'ορμηνέψουν

Μα ξένες Μοίρες σού  κεντήσανε τις χάρες

Ειν' η καρδιά σου που χτυπά ή τα ρολόγια; 

Μήπως τ'ασήμια που βροντούν στο βάδισμα σου; 

Νότες σφιγμένες στο λινό σου μεσοφόρι

Σκάβουν το στήθος για να σπάσουν τα δεσμά σου

Μη δένεις κόμπο το λευκό ποδόγυρό σου

Ασ' το φουστάνι να συρθεί στο τοιχογύρι

Ξέρει το σώμα να λικνίσει το χορό του

Δώσε ρυθμό να ξαναγίνει πανηγύρι! 

Πιάνεις μεζούρα να μετρήσεις την αυλή σου

Προγκάς τους ίσκιους με τα χέρια σου σαν βέργες

Σα νυχτοπούλια που σε  ξαγρυπνούν τα βράδια 

Πετούν οι μνήμες σου ξυστά πάνω απ'τις στέγες

Έκοψες τούφες απ' τα καστανά μαλλιά σου 

Που φύλαξες σ' ένα τετράγωνο μαντήλι 

Θέλεις τα νιάτα σου έτσι λίγο να θυμάσαι 

Όταν το φως θα τρεμοπαίζει στο καντήλι 

Ειν' η καρδιά σου που χτυπά ή τα ρολόγια; 

Μήπως τ'ασήμια που βροντούν στο βάδισμα σου; 

Νότες σφιγμένες στο λινό σου μεσοφόρι

Σκάβουν το στήθος για να σπάσουν τα δεσμά σου

Μη δένεις κόμπο το λευκό ποδόγυρό σου

Ασ' το φουστάνι να συρθεί στο τοιχογύρι

Ξέρει το σώμα να λικνίσει το χορό του

Δώσε ρυθμό να ξαναγίνει πανηγύρι!